Οι κατοχικοί όροι παραχώρησης στη Γερμανία των Ελληνικών Αεροδρομίων


Του Σπύρου Α. Σαλβάνου

LGKR

Ρώτησε κάποιος το Σόϊμπλε για τις σεξιστικές του μεσογειακές διαστροφές, πώς βρίσκει π.χ. τις δύο Ελληνίδες, τη Δεξιά της Συγγρού και την Σοσιαλίστρια της Χαρίλάου Τρικούπη, τις οποίες ο ίδιος εκπόρνευσε, κι αυτός απάντησε: – Ξεχνάς την οργιώδη εκπαρθένευση της Πρώτης Φορά Αριστερά ηλίθιε.          

                Μας παίρνουν καταρχήν τις εγκαταστάσεις και τους χώρους των αεροδρομίων και στη συνέχεια, σύμφωνα με τη Σύμβαση – Τελεσίγραφο (σελ. 123 – 124) της κατοχικής δύναμης, όσες όμορες εκτάσεις επιθυμεί η ίδια απαλλοτριώνονται για λογαριασμό της, εξόδοις της  υποταγμένης πια Ελληνικής Πολιτείας. Αυτό π. χ. για την Κέρκυρα μπορεί να σημαίνει αρπαγή του ποδοσφαιρικού γηπέδου, και όλης της ανατολικής γειτνιάζουσας περιοχής,  από τους Αγίους Θεοδώρους ως το Φιγαρέτο, το Κανόνι και το Ποντικονήσι, ενώ για το κολυμβητήριο και το Parking δεν χρειάζονται καμιά απαλλοτρίωση, αφού αυτά ουσιαστικά ανήκουν ήδη στην ΥΠΑ (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας). Μπορούν όμως, αν ο διάολος τους φωτίσει, να ζητήσουν την απαλλοτρίωση και του Νεκροταφείου…  Δεδομένη θεωρείται επίσης η απαλλοτρίωση της βορειοδυτικής γειτνιάζουσας περιοχής, νοτίως της Εθνικής Λευκίμμης, που εκτείνεται από την πίστα στάθμευσης των πυροσβεστικών αεροσκαφών έως την Κατακαλού, με ενδεχόμενη και την τσιμεντοποίηση της λιμνοθάλασσας Χαλικιοπούλου που, μαζί με το Πέραμα, έχει ενταχθεί στο Δίκτυο Natura 2000 με τον κωδικό Gr2230005. Και βέβαια για όλα αυτά τα εκατοντάδες στρέμματα, η «Επενδύτρια» απαλλάσσεται από την καταβολή ΕΝΦΙΑ και άλλων σχετικών φόρων (σελ. 279).

Και λέμε Γερμανία επειδή πίσω από τον καθόλα απλοϊκό και αθώο τίτλο «FRAPORT» της «Επενδύτριας», με τις 33 θυγατρικές – πλοκάμια απλωμένα και σε άλλες μπανανίες  ανά τον κόσμο, κρύβεται το γερμανικό κράτος με συμμετοχή στο εν λόγω σχήμα α) του κρατιδίου της Έσσης με 31,34%, β) της δημοτικής επιχείρησης της Φραγκφούρτης, Stadtwerke Frankfurt am Main Holding GmbH με 20.01%, γ) της  Deutsche Lufthansa AG  με 8,45%, δ) δύο άλλων μετόχων με ποσοστό συνολικά 6,03% και ε) ανώνυμων μετόχων με 34.17%.  Δεδομένου δε ότι και η Lufthansa κρατική εταιρεία είναι, ο όμιλος «FRAPORT» ανήκει επίσημα κατά 59,80 στο γερμανικό κράτος.

Στις 997 σελίδες, λοιπόν, της πιο πάνω υποτιθέμενης σύμβασης που προφανώς συντάχθηκε  στο Βερολίνο, αναπτύσσονται εν είδει Μνημονίου τα προαπαιτούμενα παράδοσης των 14 Ελληνικών Αεροδρομίων, καθώς επίσης και της υποταγής του ελληνικού κράτους στις αποικιοκρατικού τύπου απαιτήσεις των εισβολέων. Διαθέσιμες δε είναι μόνον οι 296 σελίδες, έχοντας σκόπιμα αποκρυφτεί οι 701 που αφορούν στα παραρτήματα, στις λεπτομέρειες και στην ουσία δηλαδή που μάλλον απέκρυψαν κι από το ΣτΕ και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Τα ‘χουν προβλέψει όλα οι Γερμανοί έως την τελευταία λεπτομέρεια, ακόμα και το πώς αντί να πληρώνουν μισθώματα, εισφορές και φόρους θα παίρνουν αποζημιώσεις από το Ελληνικό Δημόσιο!

Θα αναπροσαρμόζεται, λένε στη σελίδα 11, η αμοιβή παραχώρησης ανάλογα με τις επιδόσεις, τα κέρδη δηλαδή του αεροδρομίου.  Αν δηλαδή εμφανίζουν – και γιατί να μην εμφανίσουν – μηδενικά  κέρδη, δεν πληρώνουν ούτε φόρους, ούτε καν μίσθωμα. Κι αν εμφανίζουν ζημιές;

Στη σελίδα 15 γράφουν ότι θα αποζημιώνονται σε περίπτωση ζημιών, που θα έχουν, λόγω πχ αλλαγής της ελληνικής νομοθεσίας. Να μην τολμήσει δηλαδή το ελληνικό κράτος να αλλάξει π. χ. την εργασιακή νομοθεσία βελτιώνοντας τους σημερινούς μισθούς πείνας. Κι αυτό εις τον αιώνα τον άπαντα, εκτός κι αν αφελώς πιστεύουμε ότι θέλουν τα αεροδρόμια μόνο για να τα φτιάξουν και μετά από 40 χρόνια να μας τα ξαναδώσουν. Αφήνοντας περαιτέρω ανοιχτό το ενδεχόμενο, το ελληνικό κράτος να τους αποζημιώσει ακόμη κι αν κάποτε, κατά την ίδια έννοια, αλλάξει η νομοθεσία προς το ευνοϊκότερο π. χ. για την ίδρυση υδατοδρομίων, ή και την δρομολόγηση ταχύτερων θαλάσσιων μέσων, π. χ. Hovercrafts στη γραμμή Κέρκυρα Ηγουμενίτσα, γεγονός που θα εκληφθεί ως απρόβλεπτος ζημιογόνος ανταγωνισμός για την «Επενδύτρια».

Έχει ακόμα το δικαίωμα η «Επενδύτρια» να αναπροσαρμόζει το μίσθωμα (ή και να μην το πληρώνει εννοείται) συμψηφίζοντάς το με έξοδά της – που γιατί να μην είναι φουσκωμένα – για τις μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων των έργων που θα απαιτηθούν (σελ. 119).

Να μην επιβαρύνεται η ίδια, αλλά το ελληνικό κράτος, με το κόστος των έργων και των εγκαταστάσεων που θα επιβάλλονται από τις εκάστοτε περιβαλλοντικές μελέτες, σύμφωνα π.χ. με τις απαιτήσεις των διεθνών οργανισμών ασφάλειας πτήσεων, λόγω αλλαγών της διεθνούς σχετικής νομοθεσίας (σελ. 9) και μάλιστα να αποζημιώνεται κιόλας σε περίπτωση καθυστερήσεως με μη δική της ευθύνη, των έργων αυτών κ.λπ. (σελ. 121).  Αφήνεται δε περιθώριο στην «επενδύτρια», χωρίς κανένα κρατικό έλεγχο, να κάνει μόνη της τα εν λόγω έργα να τα (υπερ)κοστολογεί κατά το δοκούν.

Η «Επενδύτρια» αποζημιώνεται επίσης από το ελληνικό δημόσιο, αν κατά την εξέλιξη των οποιωνδήποτε έργων προκύψουν καθυστερήσεις λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων (σελ. 127).

Αποζημιώνεται κι όταν ακόμη η Υπηρεσία Ελέγχου Εναερίου Κυκλοφορίας, λόγω εκτάκτων απρόβλεπτων καταστάσεων, π.χ. προτεραιότητα σε πυροσβεστικά αεροσκάφη, βλάβες ραδιοβοηθημάτων κ.λπ., αδυνατεί να εξυπηρετήσει έγκαιρα τις προσγειώσεις-απογειώσεις επιβατηγών αεροσκαφών.

Η «Επενδύτρια», επικαλούμενη απαραίτητες λειτουργικές αναβαθμίσεις, μπορεί να τις υλοποιεί με δάνεια υποθηκεύοντας την επένδυση χωρίς κανένα έλεγχο του δημοσίου και έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει ως συμβατικό όρο με ρήτρα αποζημίωσης την άνευ καθυστερήσεως συναίνεση και την εγγύηση του δημοσίου (σελ. 108).

Επίσης η «Επενδύτρια» απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής τελών για υπηρεσίες κοινής ωφελείας π.χ. δημοτικά δίκτυα αποχέτευσης, δημοτικές υποδομές που θα χρησιμοποιεί κ.λπ. (σελ. 92). Παράλληλα οι κρατικοί χρήστες Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, Αεροναυτιλία, Πυροσβεστική, Τελωνείο, Αστυνομία αν υπερβούν σε κατανάλωση ένα ορισμένο επίπεδο αναφοράς για ηλεκτρικό, ΟΤΕ, νερό κλπ. θα πληρώνουν αποζημίωση στην FRAPORT (σελ. 78).

Παρέχεται ακόμη το δικαίωμα στην «Επενδύτρια» να αγοράζει, σε οποιαδήποτε τιμή, χωρίς τη συναίνεση του δημοσίου και χωρίς κανέναν κρατικό τεχνοοικονομικό έλεγχο πανάκριβους αναβαθμισμένους εξοπλισμούς αεροναυτιλίας της αρεσκείας της (δικαιούμενη και προμήθεια φυσικά) και να αφαιρεί τα αντίστοιχα καταβαλλόμενα ποσά από την οφειλόμενη εισφορά της προς το δημόσιο για τη χρήση του Αεροδρομίου (σελ. 218).

Σε ό, τι αφορά στις υπάρχουσες Συμβάσεις, οι οποίες σκόπιμα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες (σελ. 54) α) σε αυτές των καταστημάτων Αφορολογήτων Ειδών, φορέων επίγειας εξυπηρέτησης και ανεφοδιασμού Αεροσκαφών  και β) σε αυτές της ΥΠΑ με άλλους φορείς παροχής υπηρεσιών, ήτοι τα γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων, τα μπαρ, τουριστικά είδη, εστιατόρια, parking κ.λπ. Μεταβιβασθείσες μαζί με τις βασικές λειτουργίες του Αεροδρομίου θεωρούνται εν προκειμένω οι της πρώτης κατηγορίας, της δε δεύτερης η «Επενδύτρια» δεν δεσμεύεται να τις κρατήσει (σελ. 85) αρκεί να το γνωστοποιήσει στο κράτος, το οποίο βαρύνεται τότε με τις ανάλογες αποζημιώσεις…

Η «Σύμβαση», προκειμένου να μειώσει σταδιακά το ρόλο της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας κυρίως σε ό, τι αφορά στον οικονομοτεχνικό έλεγχο και την εποπτεία των έργων υποδομής, εισάγει τον θεσμό του «Ανεξάρτητου Μηχανικού» (σελ. 158, 159, 161, 163), δίδοντάς του υπερεξουσίες, οι οποίες υποκαθιστούν κάθε κρατική Αρχή. Και το κερασάκι στην τούρτα: Αυτός επιλέγεται και πληρώνεται από την «Επενδύτρια». – Μιλάμε για Μπανανία του αισχίστου είδους.

Τους δε υπαλλήλους της ΥΠΑ, πλην αυτών της Αεροναυτιλίας, η «Επενδύτρια» δεν υποχρεούται να τους κρατήσει (σελ. 92), ενώ το κράτος αναλαμβάνει να αποζημιώσει την «Επενδύτρια» για κάθε σχετική αγωγή εναντίον της των εν ψυχρώ απολυμένων.

Και πώς να κρατήσει η «Επενδύτρια» πρώην δημοσίους υπαλλήλους με σχέση ιδιωτικού δικαίου, ή να προσλάβει έλληνες ανέργους, αφού τη δουλειά της θα την κάνει προφανώς με προσωπικό χαμηλού κόστους, Ασιάτες, Αφρικανούς, Αλβανούς κ.λπ., έχοντας επιβάλει τη ρητή συμβατική υποχρέωση του ελληνικού κράτους να διευκολύνει με βίζες και άδειες παραμονής τους εκτός ευρωπαϊκής ένωσης υπαλλήλους που θα προσλάβει και τις οικογένειες αυτών (σελ. 74 § 4.3.2.ι).

Τέλος ακόμα κι αν ήμασταν νομικοί θα ‘ταν αδύνατο μέσα σε δύο σελίδες Α4 να συνοψίσουμε ένα νομικό πονηρό κείμενο χιλίων σελίδων. Έγινε εν προκειμένω μια προσπάθεια ενημέρωσης του κοινού για τα κύρια σημεία ενός κατάπτυστου ντοκουμέντου, μιας ντε φάκτο παράδοσης εθνικής γης σε ξένο κράτος. Μιας προδοσίας που θα μείνει ασυγχώρητη τόσον από εμάς, όσον και από τις επερχόμενες γενεές.

Κι ένα ανέκδοτο: Ρώτησε κάποιος το Σόϊμπλε για τις σεξιστικές του μεσογειακές διαστροφές, πώς βρίσκει π.χ. τις δύο Ελληνίδες, τη Δεξιά της Συγγρού και την Σοσιαλίστρια της Χαρίλάου Τρικούπη, τις οποίες ο ίδιος εκπόρνευσε, κι αυτός απάντησε: – Ξεχνάς την οργιώδη εκπαρθένευση της Πρώτης Φορά Αριστερά ηλίθιε.

 

 

 

 

Comments are closed.